fotogay
Zaterdag opende de Belgian Pride met Imagine, hartstochtelijk gebracht door La Diva. De zon scheen en duizenden mensen zongen mee. Ik kreeg er kippenvel van. Het deed me denken aan een jongere versie van mezelf. Dertien, net voldoende kennis van het Engels om de eenvoudige tekst te verstaan, maar vooral emotioneel gepakt door de John Lennon-klassieker en helemaal klaar om de wereld te verbeteren. Imagine all the people, Living life in peace.
De verkiezingen komen dichterbij. Tal van specialisten hebben zich over de verschillende campagnes gebogen. Twee tips zijn me bijgebleven: durf jezelf zijn en tracht met je eigen overtuiging mensen te doen dromen.
Toegepast op mijn eigen partij zou dit betekenen dat we met een links, socialistisch verhaal mensen overtuigen dat een betere, meer solidaire wereld wenselijk en mogelijk is. Geen afgevlakt rood profiel omdat de tijdsgeest rechtser zou zijn en we wel eens kiezers zouden kunnen afschrikken. Gewoon, trots zijn op de kracht van onze ideologie en ideeën. Hardop dromen, niet tersluiks of verontschuldigend.
Wie heeft eigenlijk ooit beslist dat het ideaal van een meer sociaal rechtvaardigere samenleving niet meer ‘pakt’? Dat de ‘gemiddelde Vlaming’ alleen met zichzelf bezig is en niet meer solidair wil zijn met de rest? Zouden dertienjarigen die vandaag voor het eerst naar Imagine luisteren, dit echt meteen afdoen als naïef multi-cul gezeik? Ik geloof niet dat onze maatschappij zo hard en koud geworden is als iedereen ons wil doen geloven.
Ja, de peilingen voorspellen monsterscores voor een bepaalde partij. Zij brengen een verhaal waarin alle werklozen profiteurs zijn die te lui zijn om werk te zoeken. En voor de rest is alles (de criminaliteit, de belastingen, de files, de regen, peu importe) de schuld van de PS.
De illusie dat Vlaanderen als bij toverslag verandert in een aards paradijs bij onafhankelijkheid zal ongetwijfeld mensen verleiden. De vraag blijft: wat zetten wij daar tegenover?
Bij deze een poging om mijn droomtoekomst voor Brussel te beschrijven. Imagine, weet nu nog.
Wij willen een samenleving die kansen creëert en mensen laat floreren. Al eeuwenlang is de stad de ideale voedingsbodem voor emancipatie. We willen van Brussel een solidaire stad maken die het beste uit mensen haalt, die goed voor haar bewoners zorgt en hen helpt om stappen omhoog te zetten op de sociale ladder. Een plek waar iedereen graag zichzelf is. Een stad waar iedereen kan wonen en niemand nog wil vertrekken.
Lokale politiek is geweldig. Het maakt de maakbaarheid van de samenleving tastbaar. Met de wijkcontracten investeren we miljoenen in onze meest kwetsbare wijken. Bewoners wordt gevraagd mee te denken en samen te beslissen: wat heeft de buurt nodig? In welke projecten investeren we ons geld? De strijd tegen werkloosheid, leegstand, slechte huisvesting; het gevecht voor meer groen, betere openbare ruimte, meer crècheplaatsen, alleen maar topscholen. Het is geen individuele strijd. Het is geen loos gevecht. Het is een collectieve droom voor een stad die iedereen naar boven trekt.
Op 25 mei zijn er inderdaad belangrijke verkiezingen. Dan kiest u voor het type samenleving waarin u wil leven. Om in Engelse sferen te blijven: het wereldbeeld van dichter John Donne of dat van Margarat Thatcher. Wat wordt het?
“No man is an island, entire of itself. Any man’s death diminishes me. Because I am involved in mankind”      
Of                                                                                                        
“There is no such thing as society. There are only individual men and women.”