Dat zegt bijna iedereen die naar de foto van de kleine Aylan kijkt. Toch heeft de hele wereld het beeld gezien. We denken aan onze eigen kinderen, herkennen in het aangespoelde jongetje de pose van de eigen slapende peuter. We voelen het verdriet en de wanhoop van de ouders.

Ik hoop dat de tranen die dit jongentje opwekt, zullen omslaan in een breder medeleven met alle vluchtelingen.

De Belg, Brusselaar, Vlaming is in se een solidaire mens, ik wil het graag niet anders geloven. Maar er heeft zich de afgelopen weken een schaamtelijk schouwspel afgespeeld. Vluchtelingen die verdrinken tijdens hun wanhoopstocht naar Europa. En dichter bij: mensen die in de wildernis gedropt worden omdat we maar 250 kandidaat-vluchtelingen per dag registreren.

De wildste geruchten doen de ronde. Gisteren vertelde iemand me dat de vluchtelingen bij aankomst in het Maximiliaanpark 1200 euro krijgen, en dan elke dag nog eens 35 euro. En dat dat toch niet eerlijk was, aangezien zij hier geboren en getogen is, en amper overleeft.

Daarin heb ik me boos gemaakt, de afgelopen weken. Dat de internettrollen hun klassieke asociale rechtse praat verkopen, tot daar aan toe. Maar dat we hebben toegestaan dat er wantrouwen en angst wordt gezaaid bij wie moet rondkomen met weinig, daar lig ik van wakker.

“Geld kan je maar een keer uitgeven. Wat naar de vluchtelingen gaat, gaat niet mij, en ik heb het al zo zwaar.” Onzin. Wrede roddels. Onze sociale zekerheid kan de opvang van deze vluchtelingen echt wel aan, dat hebben tal van specialisten aangetoond in lange analyses op krant en tv (het grootste deel van onze middelen gaat immers naar pensioenen en werkloosheidskeringen, iets waar de vluchtelingen geen aanspraak op kunnen maken). En als we meer middelen nodig hebben, dan moeten we die zoeken. Niet bij het arme oudje dat moet krabben om rond te komen, maar bij Fernand Huts.

Er is gelukkig ook een enorme golf aan solidariteit ontstaan deze afgelopen weken. Mensen trekken naar Calais met ingezamelde tenten, verdelen soep bij de vluchtelingen die wachten in Brussel. Mede onder invloed van de nu al iconische foto van Aylan, groet het medeleven gestaag. De publieke opinie draait. Misschien, hopelijk, zal de strategie van de sommige partijen (in Vlaanderen en de rest van Europa) om hun achterban te behagen door vooral te benadrukken wat de vluchtelingen NIET van hen krijgen, een cruciale foute keuze blijken. Steeds meer Europeanen roepen hun leiders op om een einde te maken aan deze menselijke tragedie.

In een uitstekend stuk in de The Telegraph riep de krant hun eerste minister David Cameron op om zijn afspraak met de geschiedenis niet te missen en zijn verantwoordelijkheid te nemen. Dat is wat Engeland moet doen, dat is wat elk Europese land moet doen: een significant deel vluchtelingen opvangen en hen helpen een nieuw veilig bestaan op te bouwen.

Er spoelt een peuter aan op de stranden van Europa. Hoe gaan onze kinderen hier later op terug kijken? Met schaamte.