Als Brussels schepen bevoegd voor de stripmuren was ik vorige week enkele dagen in Angoulême. Naast de honderden standjes van uitgevers die hun strips komen voorstellen, worden er op de Franse ‘hoogmis van de strip’ ook debatten georganiseerd. Ik ging luisteren naar ‘Women in comics and graphic novels in the English speaking market’.

Nu is de Angelsaksische wereld vaak een voorloper als het gaat over genderdiversiteit, en werd de aandacht zo ook mooi weggehaald van het eigen falen om vrouwelijke auteurs te nomineren voor de grand prix van het festival. Toch werd het een interessante discussie met getuigenissen van vrouwelijke striptekenaars die vooral heel herkenbaar zijn … voor alle vrouwen. Conclusie: welke werkvloer ook, de ervaringen van vrouwen met seksisme en een gebrek aan gelijke kansen, zijn opvallend gelijklopend. Eigenlijk komt het altijd een beetje op hetzelfde neer.

Zo waren er getuigenissen over ‘subtiel’ of ‘onhandig’ seksisme: de talrijke keren dat de man in het gezelschap aangezien werd als de ‘artiest’ en zij als table totty (tafelvulling).

En ook in de stripwereld duikt het old boys network-fenomeen op: het blijft moeilijker om als vrouw gepubliceerd te geraken of gevraagd te worden voor projecten/conferenties/prijzen, omdat mannen simpelweg makkelijker aan mannen denken. Een netwerk dat vaak niet op meer gebaseerd is dat ‘ooit eens samen pinten hebben gepakt’, maar dat vaak ondoordringbaar blijft voor vrouwen (probeer je toch mee aan de bar te gaan hangen, dan ben je al snel een bitch of slut).

In het publiek getuigden vrouwen hoe hun werk afgedaan werd als girly (en bijgevolg minder interessant), ook al was de inhoud volledig genderneutraal. De toenemende vervrouwelijking van de gatekeepers (uitgevers, redacteurs) opent meer deuren voor vrouwen, al blijven de marketeers een hinderpaal, omdat ze strips in de markt willen zetten als ‘voor jongens’ of ‘voor meisjes’.

Kritiek op vrouwelijke stripauteurs bleek vaak weinig te maken te hebben de inhoud van hun werk, maar al te vaak gelinkt aan hun vrouw zijn. Een van de aanwezige vrouwen had even getracht als recensent te werken, maar was gezwicht voor de sociale media-trollen: gaf ze opmerkingen op het werk van een vrouw, dan was ze ‘jaloers’ omdat de andere vrouw knapper/slanker was, gaf ze kritiek op een man dan was ze ‘gefrustreerd’ omdat ze hem niet kon krijgen.

Ook een klassieker: er werd tijdens de discussie opvallend veel in eigen boezem gekeken. Het moest maar eens gedaan zijn om te blijven hameren op de eigen tekortkomingen, het is dringend tijd dat vrouwen zichzelf beter leren te verkopen.

Meer moeilijkheden om door te stoten, minder kansen, seksisme … peu importe de sector, vrouwen voeren overal een gelijkaardige strijd. We moeten ze blijven aanklagen en onder de aandacht brengen. Daarom ook deze samenvatting van wat ik in Angoulême hoorde. Een aantal dingen hebben we zelf in de hand. “We have to stop talking ourself down!”, riep een van de auteurs naar haar collega-vrouwelijke striptekenaars in zaal. Bij deze, aan alle vrouwen, waar ze ook werken: You go girl!