Het lokaal cultuurbeleidsplan van de Stad Brussel is 4 jaar oud. Elk jaar lanceren we een projectoproep om de doelstellingen van dit plan zoveel mogelijk te realiseren. Het hele plan is opgebouwd rond het idee van ‘uitbreken’: de muren van onze culturele huizen slopen, de straat op trekken, verenigingen aansporen om hun leden en doelpubliek te verbreden, aansluiting zoeken met het ‘nieuwe’ Brussel. Het draait, zoals in vele culturele beleidsplannen, rond diversiteit.

Het idee is mooi en ik sta er nog steeds helemaal achter. Toch stel ik me vragen. Hoe zeer kunnen beleidsmakers dit ‘opleggen’? Het lijkt soms of we een kunstmatige race naar diversiteit hebben gecreëerd, omdat het nu eenmaal ‘moet’: steeds dezelfde verenigingen worden gevraagd om partner te worden in een project (omdat ze bijv. met kwetsbare jongeren werken), en die ene zwarte acteur, dat ene mondige moslimmeisje mag overal opdraven. Knuffelmarokkaantjes. Mooi op papier, maar hoe echt en verankerd zijn die samenwerkingen?  Is de interesse oprecht, de uitwisseling evenwichtig? Of gaan we op zoek naar wie/wat het makkelijkst in ons plaatje past? En ook: is het zo erg om af en toe niet ‘uit te breken’ en gezellig onder ons te blijven?

Is die zoektocht naar diversiteit soms te artificieel en lopen we hierdoor het risico dat sommige groepen zullen afhaken? De vraag waarom zoveel Amerikanen zich verwaarloosd en minderwaardig voelen, is ook voor ons relevant. Los van het economische verhaal, is het Trump-succes ook te wijten aan de groeiende weerstand van een hele groep mensen tegen de dominante levensvisie van de stedelijke, culturele, media elite. Zij vinden niet dat diversiteit een culturele verrijking is en verwerpen het waardenpatroon van die elite (en dan maar bepaald hun visie over vrouwen, seks, geaardheid, religie). De adorables van de kustelites staan tegenover de deplorables in heartland America. Die vervreemding heeft bijgedragen tot de doorbraak van Trump. Brussel is Amerika niet, het is cruciaal te blijven strijden voor datgene waar wij in geloven, maar hoe pakken we dat aan?

Op 21 februari komt de Cultuurraad van de Stad Brussel samen om hierover van gedachten te wisselen. Dat doen we niet door enkele sprekers de avond te laten domineren, maar door iedereen het woord te geven via de open space techniek. Alan De Bruyne begeleidt de avond, ikzelf leid in. We hopen jullie massaal te mogen verwelkomen vanaf 18u30 (vergadering start om 19u) in Globa Roma, Moutstraat 26, 1000 Brussel.

uitnodiging_cultuurplatform_feb_2017.png